گران‌مايه‌تر و نيرومندتر است . او را از آسيب هر چشم ستمگر و عاصى و گوش شنوا و از گزند درون و برون ، از گزند پريان و آدميان ناپاك و از آزار هر آزارده و هر آنچه بامدادان و شامگاهان در آمد و شد است ؛ و نيز از گزند بادهاى تازى و جز تازى ، خفته و بيدار ، در پناه مىگيرم . او را از آسيب هركس كه ديدگان بر او نگرند و دلها بدان بپيوندند ، و از گزند ساكنان زمين و گوشه‌ها و شكافها ، و از آزار هر بدكار شيفتهء بدى و هر چيزى كه ديدگان بر آن بنگرند ؛ و من او را از گزند ابليس و سپاهيان او و نيز از آسيب ديوان ، در پناه خويش مىگيرم . 1 . سبك اين نوشته ، خود به روشنى ، نادرستى انتساب آن را به پيامبر اسلام و ساختگى بودن آن را نشان مىدهد . همان گونه كه در بالا ياد شده است ، تنها مأخذ موجود اين نوشته ، همان نسخهء خطّى كتابخانهء پروس است و گويا لغزشهاى بسيارى نيز از سوى نسخه‌بردار يا نسخه‌برداران اين نوشته ، متوجه آن گشته كه در نتيجه ، دريافت معانى عبارات آن ، دشوار و در پاره‌اى از جمله‌ها ، ناممكن گشته است . نيز بنگريد : مقدّمهء مؤلّف بر چاپ دوم كتاب . - م . 2 . بخشى از آيهء يكم سورهء أنعام . - م . 3 . الرّحمن / 36 . نيز بنگريد : تبيان 9 / 474 - 75 . - م . 4 . گويا منظور اين است كه به آهنگ آزار او به وى نزديك مشويد . - م . 5 . متن چنين است : « و لا فى يوم و لا فى نهار ( كذا ) . - م . 6 . متن « هذا الأسماء » است و مؤلف ، با تصحيح احتمالى يا قياسى ( ؟ هذه ) آورده است . 7 . گويا منظور از « وى » دارندهء نامه است . - م . 8 . متن « بالعين الذي » است كه مؤلف با ( ؟ التى ) ، آن را تصحيح كرده است . - م . 9 . أعراف / 143 . - م . 10 . آل عمران / 49 . - م . 11 . متن « و باسم الّذى » است كه مؤلّف آن را با افزودن « ال » ( و با [ لا ] سم ) تصحيح كرده است . - م . 12 . در متن اين چنين است كه گويا منظور « سيناء » يا « سينين » بوده است . - م . 13 . متن « باشطة » است و مؤلّف ( ؟ باطشة ) دانسته است . - م . 14 . متن چنين است : « و ممن كل ( ؟ و من كل من ) . 15 . متن چنين است : « ؟ ؟ ؟ صيق ( ؟ ) الظّلم » . - م . 16 . در متن : « المحره ( ؟ ) آمده است كه شايد در اصل « معرّة » بوده است . - م . ( 8 ) [ باب ] فرمان امام به كارگزاران خود پيرامون رفتار با مسلمانان ( 1 ) المطالب العالية ، ابن حجر عسقلانى ج 2 ، ش 2119 ( اين نوشته نمىتواند درست باشد ، زيرا نويسندهء آن ، ابن ابى سفيان ( معاويه ) ، در سال چهارم هجرت يعنى سال كتابت اين نوشته ، هنوز